کاهش جنگل‌زدایی و فقر، با مدیریت محلی جنگل‌ها امکان‌پذیر می‌شود

پژوهشی جدید مدال می‌دهد شرکت جوامع محلی نپال در مدیریت جنگل‌‌هایشان به‌طور هم‌زمان منجربه کاهش جنگل‌زدایی و فقر در این قلمرو شده است. تیمی بین‌المللی از متخصصان بوسیله سرپرستی دانشگاه منچستر در بزرگ‌ترین پژوهش‌ از نوع خویشتن دریافتند که مدیریت جنگل‌ها با مشارکت جوامع محلی نپال، کاهش حدود ۳۷ درصدی جنگل‌زدایی و ۴٫۳ درصدی فقر را به‌دنبال داشته است. این موضوع به‌خصوص داخل ملک نپال که درآمد اندکی دارد، حائز اهمیت است؛ چراکه یک‌چهارم جمعیت آن، مدیریت بیش از یک‌سوم از جنگل‌هایشان را برعهده دارند.مقاله‌های مرتبطجنگل ها تا چه حد می‌توانند با تغییرات اقلیمی مبارزه کنند؟جنگل‌زدایی شدید؛ بلای جان جنگل‌های گرمسیریجنگل‌ها: راهکاری سریع و زودبازده برای مقابله با تغییرات اقلیمی

یافته‌های جدید درون ژورنال Nature Sustainability منتشر شده است و بزرگ‌ترین پژوهش در زمینه‌ی جنگل‌داری مبتنی‌بر اجتماع به‌شمار می‌رود. پژوهش یادشده تأثیر متجاوز از ۱۸ هزار طرح مدیریت جنگل با مشارکت انسان را تو بکلی نپال معاینه کرده؛ جایی‌که طی چند دهه‌ی اخیر، این طرح‌ها به‌شدت سرایت شده است.

جنگل‌ها نقش مهمی در توسعه‌ی متین اجرا می‌کنند؛ ازجمله انتظام آب‌و‌هوای دنیا،‌ ترسیب کربن (روند ذخیره‌ی کربن هوا داخل خاک و گیاهان) از اتمسفر،‌ ابداع تنوع زیستی و معاون به معیشت میلیون‌ها نفر مردم محلی داخل سراسر دنیا. در کشش چهار دهه‌ی گذشته، دولت‌ها و سازمان‌های بین‌المللی به‌طور اکید بوسیله ترویج طرح‌های مدیریت جنگل‌ توسط مردم محلی پرداخته‌اند و آن را راهی برای تلفیق محافظت از منابع طبیعی و توسعه‌ی انسانی می‌دانند. اکنون جوامع محلی به‌طور عرفی مدیریت ۱۳ درصد از جنگل‌های دنیا را برعهده دارند؛ هرچند شواهد تأثیر این نوع مدیریت تاکنون به ارزیابی‌ها خواه پژوهش‌های متمرکز محدود، خلاصه شده است.

دکتر یوهان اولدکاپ، ‌نویسنده‌ی بزرگ استیناف از دانشگاه منچستر،‌ می‌گوید:استیناف ما مدال می‌دهد که مدیریت جنگل‌ها توسط جوامع محلی منجربه نتیجه‌ی برد-برد برای مردم و محیط‌زیست بکلی قلمرو شده است. کشور نپال با حفظ حقوق زمین،‌ این موضوع را ثابت کرده است و جوامع محلی می‌توانند ضمن حفظ منابع، جلوگیری کننده از تخریب محیط‌زیست شوند.

درضمن کاهش جنگل‌زدایی هیچ هزینه‌ای بخاطر شادکامی مردم نداشته است. پژوهشگران دریافتند مناطقی که جنگل‌هایش پایین تر مدیریت مردم قرار دارد،‌ ۵۱ درصد بیشتر شاهد کاهش جنگل‌زدایی و فقر بوده‌اند. پروفسور مارک ویتینگهام از دانشگاه نیوکاسل و از نویسندگان این پژوهش می‌گوید:ساختن تعادل بین مدیریت متین محیط‌زیست و نیازها خواه خواسته‌های مردم، فقره ساده‌ای نیست. یافته‌های ما نشان‌دهنده‌ی راهکاری مثبت درون این بن است.

پژوهش اخیر را تیمی از متخصصان بوم‌شناس، اقتصاددان و دانشمندان سیاسی عمل داده‌اند و با دستیار روش‌های نکته سنج برای انتزاع داده‌های عمومی موجود درباره‌ی جنگل‌ها، آدم و مؤسسات، پهلو محدودیت‌های داده‌های پیشین قدرت کرده‌اند. تیم مذکور علاوه‌بر برآوردهای تصویری ماهواره‌ای از جنگل‌زدایی، از داده‌های سرشماری ملی نپال از ۱٫۳۶ میلیون خانوار و اطلاعات بیش از ۱۸ هزاره طرح جنگلداری مبتنی‌بر جامعه همچنین استفاده کردند. پروفسور آرون آگروال از دانشگاه میشیگان می‌گوید:شناسایی مکانیسمی (جنگل‌داری مبتنی‌بر جامعه) که بتواند به‌طرز چشمگیری منجربه کاهش ترویج کربن و همچنین ارتقاء شرایط زندگی فقرا شود، گامی روبه جلو درجهت تلاش‌های جهانی برای مبارزه با تغییرات اقلیمی و نگهداری از اقشار آسیب‌پذیر است.

مکزیک، ماداگاسکار و تانزانیا نیز برنامه‌های مشابهی برای مدیریت جنگل‌ها توسط جوامع محلی دارند و اندونزی و سایر کشورها هم به‌دنبال توسعه‌ی آن هستند. کاترین سیمز، یکی دیگر از نویسندگان پژوهش از کالج آمهرست، می‌گوید:ما به‌دنبال استفاده از تجربه‌ی نپال درون اجرای دادرسی نوین حفاظتی بودیم و امیدوار هستیم که روش‌های ما برای پژوهش‌های آتی جنگلداری مبتنی‌بر جامعه، در وضعیت‌های گوناگون و درمقایسه‌با ساختارهای مدیریتی متفاوت، مربوط به طبقه کارگر و زحمتکش باشد.

چنانچه سایر کشورها بتوانند بوسیله موفقیت نپال مشت یابند،‌ مدیریت جنگل‌ها توسط جوامع محلی می‌تواند نقش زیاد پررنگ‌تری داخل تحقق اهداف چندگانه‌ی توسعه‌ی پایدار اجرا کند.بیشتر بخوانید:ببرهای بنگال از تغییرات اقلیمی جان سالم به‌در می‌برند؟کشف اثرات کوکائین داخل میگوهای آب شیرین انگلستانبرای معاون به کاهش نشر آلایندگی، چه کاری باید انجام داد؟تأثیر تغییرات اقلیمی بر نرخ باروریشواهدی از ردپای آدم درون خشکسالی‌های اوایل قرن بیستم