اکوسیستم های دریایی به سادگی به وضعیت طبیعی خود بازنمی گردند

حدود ۶۶ میلیون سال پیش، سیارکی غول پیکر به زمین برخورد کرد و انگیزه ضعف دایناسورها، آمونیت ها و بسیاری از رویه های دیگر شد. این سیارک درون سطح میکروسکوپی نیز به همان اندازه ویرانگر بود و پلانکتون های اقیانوسی را به سوی نابودی کشاند. این امر موجب فلج شدن پایه ی زنجیره ی غذایی دریایی شد و عملکردهای مهم اقیانوسی مشابه جذب و تحویل کربن دی اکسید از اتمسفر بوسیله بستر اقیانوس را ایستا کرد.

با توجه به تهدید واقعی ناشی از وقوع انقراض جمعی ششم که در اثر تغییرات اقلیمی و تخریب زیستگاه می تواند رخساره دهد و ناشی از فعالیت های انسانی است، پژوهشگران می خواستند این موضوع را تک بررسی قرار دهند که بازگشت مجدد اقیانوس به وضعیت طبیعی چقدر زمان می برد. نتایج آن ها مدال می دهد، اگر انسان ها اساس زنجیره ی غذایی اقیانوس را به سوی انقراض هدایت کنند، پیامدهای وحشتناک و تمام مدتی در انتظار اکوسیستم هایی بحری خواهد بود.

جمعیتی از فیتوپلانکتون ها که در دریای بارنتز داخل شمالی ترین قسمت اروپا گسترش یافته است

نانوپلانکتون ها که با معروفیت کوکولیتوفورها همچنین شناخته می شوند، ۶۶ میلیون سال پیش تقریبا بوسیله طاسی از بین رفتند؛ ولی کود دیگر در پاره بالای اقیانوس که نور به آن می رسد، شکوفا شدند. اگرچه این موجودات زنده تقریبا قرن بار کوچک خیس از یک بذر ماسه هستند، ولی چنان فراوانند که از فضا به شکل اجتماعات در گردشی در سطح اقیانوس زیبنده مشاهده اند.

هنگامی که این پلانکتون های میکروسکوپی می میرند، استخوان بندی خارجی آن ها که کوکوسفر نام دارد و از کلسیت (ترکیب کلسیم و کربن) تشکیل شده است، همیشگی می ماند. این استخوان بندی ها همراه با سلول های پلانکتون مرده، به آرامی به کف اقیانوس می افتند و یک لایه ی رسوبی غنی از کربن و کلسیم را تشکیل می دهند. با فشرده شدن این رسوبات، گچ و حجر آهک تشکیل شده و مناظری مانند صخره های گجی سفید ساختن می شود؛ کف دریایی کمتر عمق از دورانی فراموش شده که طی یک فعالیت تکتونیکی بالا آمده است.

صخره های سفید گچی سواحل انگلیس میلیون ها سال پلانکتون را تو خود جای داده اند

درون این رسوبات فشرده، درخت خرما پیوسته ای حیات دارد که قدمت حصه هایی از آن ۲۲۰ میلیون سال است. این رکورد فسیلی که فراون ترین سنخ درخت خرما روی زمین است، بوسیله ما می گوید که چگونه اکوسیستم ها دربرابر ضعف نانوپلانکتون ها پاسخ داده اند. تغییر در تنوع و فراوانی پلانکتون هایی که زمانی در جزء بالایی اقیانوس عمر می کردند، مدال دهنده ی تغییرات محیطی است که هنگام هزاران سال پس از برخورد سیارک با زمین اتفاق افتاده است. پژوهشگران یک هسته ی مستمر از رسوبات عمق غرق کردن را از اقیانوس دنج استخراج کردند. آن ها بخاطر تجسس ی ۱۳ میلیون سال نخست پس از ضعف جمعی، مقیاس ای از فسیل ها را با فواصل ۱۳ هزار ساله جمع آوری کردند. درمجموع، فراوانی، تنوع و قطع ی سلولی بیش از ۷۰۰ هزاره استاندارد درخت خرما قطع گیری شد که احتمالا بزرگ ترین مجموعه داده ی فسیلی است که تاکنون از یک منطقه ی واحد به دست آمده است.مقاله های مرتبط:امواج گرمایی اقیانوس، حیات بحری را تهدید می کنندگزارش سیلان افزایش آلودگی پلاستیکی درون اقیانوس هااقیانوس ها دیگر قدرت مقابله با تغییرات اقلیمی را ندارنددو میلیون سال برای ثبات، ۱۰ میلیون سال برای تنوع

داده های فسیلی مدال می داد که احتمالا پلانکتون های فتوسنتزکننده ی گیاه مانندی خلال چندین هزار سال پس از انقراض، مجددا شکوفا شدند. اگرچه نخستین جوامع زیاد بی محرر بوده و تنها از چندین گونه با حد ی سلولی بسیار کوچک تشکیل شده بودند.

اسکلت های کلسیتی پلانکتون های مبصر تر تو بستر دریا می افتد، اما اسکلت های این موجودات ریزتر چندان بوسیله کف دریا نمی رسید و درون همان جزء بالای اقیانوس به وسیله ی پلانکتون های گرسنه مورد کاربرد قرار می گرفت. تشکیل جوامعی با کمیت ی سلولی بزرگ تر حدود دو میلیون سال طول کشید و بعد احاله کربن بوسیله بستر اقیانوس، به سطوح قبل از انقراض بازگشت. تا این زمان، تعداد گونه های مختلف پلانکتون نیز تکثیر یافته بود. این تنوع ژنتیکی بوسیله آن ها اذن داد تا درون زیستگاه های اقیانوسی بسط بیشتری پیدا کنند. آن ها دربرابر تغییرات محیطی انعطاف پذیری بیشتری بوسیله مشت آوردند و اساس مطمئنی را در محور ی زنجیره غذایی اقیانوس ها تشکیل دادند. این ثبات، از بسط در فراوانی و تنوع پلانکتون های بزرگ تر، ماهی ها، پستانداران و پرندگان وابسته به این منابع غذایی پناه کرد. اگرچه هنگام دو میلیون سال پس از انقراض، این اکوسیستم ها پایداری و انعطاف پذیری قبلی خویشتن را به دست آوردند اما بازگشت گونه ها به حساب قبلی خود، هشت میلیون سال دیگر طول کشید.

غلاف های کلسیتی میکروپلانکتون ها از صفحات درهم فرورفته ی کوچکی تشکیل شده است. راه هایی که از اصابت سیارک جان سالم بوسیله تو بردند، نسبت به اسلوب های جدیدی که به جای گونه های منقرض شده پدید آمدند، متجاوز بزرگ تر بودندهشداری از گذشته

اکوسیستم هایی دریایی امروزی همچنین بوسیله کمیت ی گذشته بوسیله پلانکتون ها موقوف اند. مطالعات مدال می دهد که جمعیت پلانکتون های امروزی درون حال کاهش بوده و این کاهش درون مواردی تا اینکه به ۴۰ درصد می رسد و ۷۰ درصد از گونه ها داخل حال مهاجرت به لفظ قطب ها هستند. ما هنوز کاملا نمی دانیم که چگونه گونه های پلانکتون ممکن است منقرض شوند اما رکوردهای فسیلی نشان می دهد که انقراض با تغییرات اقلیمی شکل می گیرد. چنانچه ما همچنان پاشیدن کربن و مداخله درون اکوسیستم های دریایی را ادامه دهیم، یک عامل مهم درگیر در جذب کربن و تامین کننده ی خوردنی را از دست می دهیم. میلیون ها سال طول می کشد تا اکوسیستم به شکل طبیعی خود بازگردد.بیشتر بخوانید:گزارش اقلیمی جدید از احتمال افزایش یک متری آب دریاها تا سال ۲۱۰۰ وقوف می دهداقیانوس ها دیگر قدرت مقابله با تغییرات اقلیمی را ندارندآیا واقعا جنگل های آمازون ۲۰ درصد اکسیژن ما را تامین می کند؟باروری اقیانوس ها می تواند گرمایش زمین را کاهش دهد؟شناسایی موجوداتی که در وادی اقیانوس آرام زندگی می کنند